هر عکس حاصل مقدار مشخصی نور است که به سنسور می‌رسد. سه تنظیم این مقدار را کنترل می‌کنند و هر کدام اثر جانبی خودش را روی عکس دارد. وقتی این سه را بشناسید، دوربین در دست شما خواهد بود، نه برعکس.
دیافراگم (f): چقدر نور، چقدر وضوح پس‌زمینه
دیافراگم دریچه‌ای داخل لنز است. عدد f کوچک‌تر (مثل f/1.8) یعنی دریچه بازتر، نور بیشتر و پس‌زمینه محوتر؛ مناسب پرتره. عدد f بزرگ‌تر (مثل f/11) یعنی همه‌چیز از جلو تا عقب واضح است؛ مناسب منظره.
سرعت شاتر: ثابت کردن یا نشان دادن حرکت
مدت زمانی است که سنسور در معرض نور قرار می‌گیرد. سرعت ۱/۱۰۰۰ ثانیه قطره آب را در هوا ثابت می‌کند و سرعت چند ثانیه نور ماشین‌ها را در شب به خطوط نورانی تبدیل می‌کند. یک قانون ساده: سرعت شاتر را کمتر از «یک تقسیم بر فاصله کانونی» نگذارید تا عکس لرزش نداشته باشد.
ISO: حساسیت سنسور
وقتی نور کم است، ISO را بالا ببرید تا تصویر روشن‌تر شود؛ اما ISO بالا نویز (دانه‌های ریز) را بیشتر می‌کند. همیشه کمترین ISO ممکن را انتخاب کنید.
اثر هر تنظیم
| تنظیم | زیاد کردن نور | اثر جانبی |
|---|---|---|
| دیافراگم | f کوچک‌تر | پس‌زمینه محوتر |
| سرعت شاتر | کندتر | محوشدگی حرکت |
| ISO | بالاتر | نویز بیشتر |
تمرین پیشنهادی
دوربین را روی حالت A یا Av (اولویت دیافراگم) بگذارید و از یک گل با f/2.8 و f/11 عکس بگیرید. تفاوت پس‌زمینه را مقایسه کنید.
نظرات ۰
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید!